Zabezpieczenie maszyny to etap, od którego zależy jej stan po rozładunku
Uszkodzenia powstałe przy przenosinach rzadko biorą się z samej jazdy. Częściej wynikają z tego, co zrobiono albo czego nie zrobiono przed załadunkiem: z pozostawionych luzem elementów ruchomych, z niezabezpieczonych prowadnic, z braku podparcia w miejscach przewidzianych przez producenta.
Dokumentacja techniczno-ruchowa zwykle zawiera rozdział o transporcie. Wskazuje punkty podnoszenia, elementy do zablokowania oraz dopuszczalne położenie maszyny na czas przewozu. To pierwsze źródło, do którego sięga się przy planowaniu zabezpieczeń. Gdy dokumentacja zaginęła, a przy starszych maszynach zdarza się to często, dane odtwarza się z tabliczki znamionowej i z kontaktu z producentem lub jego przedstawicielem.
Drugim są warunki trasy. Przewóz na krótkim odcinku po zakładzie i transport międzynarodowy z przeładunkiem stawiają inne wymagania wobec opakowania i sposobu mocowania. Przy dłuższych trasach dochodzi ochrona przed wilgocią i zmianami temperatury, przy przeładunkach morskich także przed solą.
Co zabezpiecza się przed załadunkiem
| Element | Sposób postępowania |
|---|---|
| Zespoły ruchome, stoły, wrzeciona, głowice | ustawienie w pozycji transportowej i zablokowanie mechaniczne |
| Prowadnice i powierzchnie obrobione | oczyszczenie i pokrycie środkiem konserwującym, osłona przed wilgocią |
| Układy hydrauliczne i smarowania | opróżnienie lub zabezpieczenie przed wyciekiem, zaślepienie przyłączy |
| Szafy sterownicze i elektronika | ochrona przed wilgocią i drganiami, transport w pozycji pionowej |
| Złącza i wiązki | oznaczenie obu końców przed rozłączeniem, zwinięcie i opisanie |
Osobną pozycją są elementy demontowane na czas przewozu: osłony, wysięgniki, podesty. Pakuje się je razem z maszyną i opisuje, bo szukanie brakującej osłony w innym zakładzie kosztuje więcej niż jej ponowne wykonanie.
Śruby, podkładki i elementy złączne pakuje się osobno, z opisem przypisanym do węzła, z którego pochodzą. Zebranie ich do jednego pojemnika oszczędza kilka minut przy demontażu i kosztuje kilka godzin przy montażu.
Przy maszynach z układami elektronicznymi dokłada się zabezpieczenie antystatyczne oraz zapis ustawień sterownika. Kopia parametrów wykonana przed rozłączeniem zasilania bywa najpewniejszym sposobem odtworzenia konfiguracji, jeśli podtrzymanie pamięci zawiedzie w czasie przewozu.
Mocowanie ładunku i odbiór po transporcie
Mocowanie dobiera się do masy, położenia środka ciężkości i rodzaju naczepy. Pasy zapinane na elementach nieprzewidzianych do przenoszenia obciążeń potrafią odkształcić obudowę, a zbyt luźne zapięcie pozwala ładunkowi przesunąć się przy hamowaniu. Przy urządzeniach wrażliwych stosuje się podkłady tłumiące drgania, czasem rejestratory wstrząsów, które pokazują, czy w czasie przewozu doszło do przeciążenia.
Rodzaj naczepy wybiera się razem z trasą. Wysoka maszyna na standardowej platformie może przekroczyć dopuszczalną wysokość zestawu, co oznacza przejazd nienormatywny z zezwoleniem i pilotażem. Naczepa niskopodwoziowa rozwiązuje ten problem, za to wymaga innego sposobu załadunku i sprawdzenia nawierzchni na dojeździe do hali.
Po rozładunku ogląda się maszynę przed jej ustawieniem, a nie po. Protokół z uwagami spisany na miejscu to ostatni moment, w którym da się jednoznacznie przypisać szkodę do etapu transportu. Zakres i podział odpowiedzialności za te czynności ustala się wcześniej, na etapie ofertowania, dlatego przydaje się dobrze przygotowane zapytanie ofertowe na relokację maszyn z jasno rozpisanymi pozycjami.
